Hands-On

De game begint in Malta wanneer Sam Fisher in zijn eentje aan een tafeltje een kopje koffie drinkt tot Grim, de vrouw van Third Echelon die je altijd info gaf via je oortje, je aanspreekt en je vertelt dat Third Echelon je gevonden heeft. Ze weet ook te zeggen dat de moord op Sam's dochter geen ongeluk was en dat ze weet wie hiervoor verantwoordelijk is. Sam was in Double Agent al enorm getroffen door de dood van zijn dochter, het is dan ook niet verwonderlijk dat hij opnieuw op pad gaat. Sam verwijdert zonder veel moeite het stof van zijn pistool en zint op wraak.



Wat onmiddellijk opvalt is dat de doelen van de game niet meer in een apart scherm getoond worden maar dat deze worden geprojecteerd op de omliggende gebouwen. Dit vergt in het begin enige gewenning omdat je het eerlijk gezegd niet verwacht. Maar niet minder origineel, het is zeker een leuke afwisseling. In deze speelsessie beschikt Sam ook nog niet over zijn high-tech materiaal maar gaat oldschool. Daarom is het projecteren van de missiedoelen op gebouwen een leuke toevoeging. Behaal je de doelen en maak je spectaculaire kills, dan zal je punten toegewezen krijgen. Deze punten kan je dan spenderen aan het upgraden van allerlei wapens. Een groter magazijn, meer vijanden taggen, minder terugslag, enzovoort. Altijd handig om wapens te upgraden!

Voordat je het zelf goed beseft, schakelt de game over naar een flashback die je twintig jaar jonger maakt. Wie zou hier nu nee tegen kunnen zeggen? Het is tijdens deze flashback dat je Sarah als klein kindje leert kennen. Het is ook hier dat je een deel van het verhaal voorgeschoteld krijgt, maar daar gaan we nu niet te diep op in, hiervoor zal je de game moeten spelen. Nog geen vijf minuten later merk je dat er inbrekers in je huis zitten. Sam zou Sam Fisher niet zijn als hij ze niet frontaal zou aanvallen. Sam maakt één van de dieven een kopje kleiner dankzij de 'Handkill'. Deze laat je in staat om twee mensen te 'taggen' waardoor je ze heel gemakkelijk kunt uitschakelen. Doe je een handkill, en selecteer je twee vijanden binnen bereik, dan kan je met een simpele druk op een knop een executie uitvoeren waardoor de twee tegenstanders in een mum van tijd op de grond liggen met een klein gaatje in hun voorhoofd.



Maar dit is niet alles. Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction biedt nog meer vernieuwingen, veel meer. Eén van de andere nieuwe toevoegingen is het gebruik maken van licht. Net zoals in de vorige games kan Sam de lampen stuk schieten waardoor hij in het donker kan vertoeven. Waar je in de vorige games een nachtkijker moest gebruiken, is dit dus niet meer aan de orde. De game schakelt over naar een zwart-wit omgeving waarin alles duidelijk zichtbaar is maar waarvan je weet dat Sam in het donker staat. Wandel je in het licht, dan schakelt de game automatisch over naar kleur. Dit geeft zonder meer een speciale sfeer aan de game en zorgt er ook voor dat de gameplay dat tikkeltje sneller verloopt. Je hoeft namelijk niet meer je nachtkijker aan te zetten om alles te kunnen zien.

Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction en Sam Fisher worden nu wel eens vergeleken met niemand minder dan James Bond, Jason Bourne en Jack Bauer. Dit kunnen we maar al te goed beamen. Herinner je de opening vechtscène uit Casino Royal nog, of de vechtscènes uit de Jason Bourne-film? Sam Fisher doet zeer zeker niet onder voor beiden. Zonder schroom duwt Sam een verdachte tegen het spiegelglas in de WC's om daarna het hoofd met zwaar geweld tegen de wastafel te smakken om het dan af te werken met een enorme slag op het gezicht waardoor er maar zeer weinig overblijft van de wastafel. Dit allemaal om informatie vrij te krijgen. Een nieuwe manier van ondervragen? Sam Fisher is terug, en hoe! Nog nooit was hij zo bruut en ruw als nu. Zelfs in Double Agent was Sam nog onder volle invloed van Third Echelon maar aangezien zij Sam opjagen als wild, gedraagt Sam zich ook als opgejaagd wild. Of toch een roofdier die zijn prooi in het vizier heeft?



Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction zou geen Splinter Cell-game zijn als je niet het nodige sluipwerk zou kunnen verrichten. Maar in tegenstelling tot de vorige games, is dit veel minder verplicht dan vroeger. Dit is zeker geen slecht gegeven want gamers die het niet zo hebben met het rondsluipen en de trage gameplay die er mee gepaard gaat, kunnen hun hartje ophalen. Sam weet zijn mannetje te staan en dit keer ook met verschillende wapens. Ook is het mogelijk om eerst al sluipend rond te lopen om daarna tot actie over te gaan wanneer de tijd er rijp voor is. Wanneer is dat dan? Wanneer je ontdekt wordt, valt bijvoorbeeld onder deze categorie. Een leuke feature van de game komt dan tot stand. Word je ontdekt maar loop je snel weg en zoek je dekking ergens anders, dan zal de vijand je niet meer weten te zitten. Toch blijven ze je zoeken en lopen ze naar de plaats waar ze je het laatst gezien hebben. Dit kan je zelf zien doordat er een wit silhouet van Sam zichtbaar wordt op de plaats waar de vijand je voor het laatst gezien heeft. Dit kan voor erg grappige taferelen zorgen doordat je de vijand, die plots niet meer op zijn gemak is, je zoekt en denkt dat ze je weten te zitten. Hierdoor kan je ze dan weer gemakkelijk in de rug aanvallen.

Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction zou een speelduur kennen van een twaalf uur naargelang de moeilijkheidsgraad en eigen speelstijl. Maar dit is niet alles. Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction biedt opnieuw een coöperatieve modus aan die zowel online als offline te spelen zal zijn. Deze co-op zal een vijftal uur gameplay met zich meebrengen en focust zich op een heel ander verhaal. In de co-op speel je met leden van Third Echelon en het verhaal speelt zich af voor het hoofdverhaal van Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction met Sam Fisher. Hoewel we deze modus nog niet hebben kunnen testen, zien we er zeker de fun van in. Geef nu toe, wie wil nu niet zoals Sam Fisher missies klaren maar dan met z'n tweeën? Ik weet dat ik altijd enorm wat plezier beleefde aan het co-op spelen van missies met een goede vriend.



Conclusie
Hoewel we maar de eerste drie levels hebben gezien van Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction, ziet het er nu al erg goed uit. De game speelt niet alleen lekker maar ziet er enorm goed uit. Sam is niet meer depressief maar heeft meer weg van een roofdier, en zo zien we hem ook graag. Niet meer de dubieuze beslissingen maar rauwe actie. Gelukkig blijft er nog ruimte voor het betere sluipwerk maar dit is niet meer verplicht. Hierdoor kunnen gamers met verschillende smaken aan de slag met de game. Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction heeft een troebele geschiedenis gekend maar de game staat klaar om zijn plek in de wereld terug te nemen. Zeker een game om in het oog te houden!